ما، بیشترمان، آدم های خداحافظی هستیم. خداحافظی را بهتر از محبت کردن به هم بلدیم. سوزناک و جانکاه. اما اگر بگویند چند سالی کنار هم باشید، همان قدر خوب بلد نیستیم به همدیگر عشق بورزیم.
تا وقتی با همیم و در کنار هم، قدر نمی دانیم. از بودن در کنار هم خوشحال نیستیم. اما همین که حرف جدایی می شود، غم و غصه به دل مان چنگ می زند و تازه یادمان می افتد چه گنج و گوهری کنار خود داشته ایم. باز هم البته، اگر قرار به ماندن و بودن باشد، همان آش و کاسه ی قبل است. باز هم همان، قدر ندانستن ها و بی تفاوت بودن ها.
حالا، در روزهای آخر این ماه عزیز، همان غم و غصه به سراغ مان آمده، البته اگر آمده باشد و اگر برای تمام شدنش لحظه شماری نکنیم که آن، درد دیگریست.

۱۰
تیر ۱۳۹۶
دسته‌ها اینستا نوشت
برچسب‌ها

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>